دور از خویش

شاید مرا از یاد ببری

میروم تا باشم

پروانه ها در پیله دنیا را نمیفهمند

تقویم ها روز مبادا را نمیفهمند

دریابرای مردم صحرا نشین دریاست

ساحل نشینان قدر دریا رانمیفهمند

مثل همه،ما هم خیال زندگی داریم

امانمیدانم چرا ما را نمیفهمند

از روز اول با تو در پرواز دانستم

پروانه ها در پیله دنیا را نمیفهمند

                                                                      باز هم منتظري برگردم .

روز‌هایی‌ که دلم می‌خواهد ساعت‌ها پشت پنجره بنشینم ، خیابان را نگاه کنم ،

بدون اینکه انتظار کوچکترین اتفاقی‌ را داشته باشم

دلم سکوت می‌خواهد ، سکوت محض ، مثل وقتی‌ که به اعماق آب میروی،

مثل غرق شدن ، همه چیز تاریک و تاریک تر میشود ، ساکت و ساکت تر

دلم حتی نوشتن هم نمی‌خواهد ، وقتی‌ چیزی برای فکر کردن نداری،

چیزی هم برای نوشتن نداری

آیینه‌ها را نمی خواهم.درگیر خودت که باشی‌، هیچ چیزی تو را یادِ خودت نمی‌‌اندازد.

غریبه‌ها دیدن ندارند

روزهای عجیبی‌ است

در حجمِ بی‌ انتهایِ تنهایی‌‌هایم ، می‌خواهم هنوز تنهاتر از این باشم .

کسی‌ که در من رخنه کرده ، باید مرا ترک کند ، تا با خیال راحت بنشینم پشت پنجره

و در سکوت خیابان را ببینم و به هیچ چیزی فکر نکنم.

به هیچ چیز جز اتفاق‌هایی‌ که قرار نیست بیفتند...